دستگاه تنفس چگونه کار می کند
دستگاه تنفس
دستگاه تنفس چگونه کار می کند؟! اجزاء مختلف دستگاه تنفس و وظایف آنها:
دستگاه تنفس انسان از دو بخش اصلی زیر تشکیل شده است:
- مجاری عبور هوا
- شش ها
این دو بخش وظیفه ی تامین و توزیع اکسیژن مورد نیاز سلول های بدن و دفع گازهای سمی بدن را بر عهده دارند.
مجاری عبور هوا
مجاری عبور هوا یا مجاری تنفسی شامل بخش های اصلی زیر می باشد:
حفره های بینی:
راه طبیعی ورود هوا به داخل بدن می باشد که به وسیله ی تیغه ای استخوانی به دو بخش قرینه تقسیم می شود.
در هر حفره بینی، سه تیغه ی استخوانی خمیده به نام استخوان های صدفی وجود دارد، سطح داخلی حفرات بینی از بافت مخاطی پوشیده شده و مایع لزجی از آن ترشح می شود که این حفره ها را همواره مرطوب نگه می دارد.
وظایف حفرات بینی عبارتند از:
- وارد کردن هوا به مجاری تنفسی
- گرم کردن هوای وارد شده به مجاری تنفسی
- مرطوب کردن هوای وارد شده به بدن
- جذب گرد و غبار و ذرات معلق موجود در هوای تنفس شده
حلق:
در حقیقت چهار راهی است که دو راه مربوط به عبور غذا ودو راه مربوط به عبور هوا را به یکدیگر مرتبط می سازد.
وظیفه حلق در عملیات تنفسی عبارت است از:
انتقال هوا از حفره های بینی به حنجره
حنجره:
بخشی از مجاری تنفسی است که در زیر حلق، جلوی گردن و بالای نای قرار دارد.
در قسمت های جلوی حنجره ، برجستگی موسوم به سیب آدم یا سیبک قرار گرفته است.
در وسط حنجره شکافی به نام گلوت وجود دارد که هوا از آن عبور می کند. شکاف گلوت را برجستگی هایی به نام تارهای صوتی که از جنس ماهیچه و مخاط هستند پر می کند.
انسان می تواند با مرتعش ساختن این تارهای صوتی در هنگام بازدم تولید صوت کند. زایده ای غضروفی به نام اپی گلوت در مدخل حنجره وجود دارد که در هنگام غذا خوردن بر روی آن خم می شود و مانع ورود مواد غذایی به داخل حنجره می شود.
حنجره نیز وظیفه ی انتقال هوا از حلق به نای را برعهده دارد.
نای:
لوله ای است نیم استوانه ای به طول تقریبی ۱۲ سانتی متر که در امتداد گردن و در قسمت جلوی مری قرار گرفته است.
نای در محدوده ی قفسه ی سینه و در مقابل چهارمین مهره ی ستون فقرات به دو شاخه ی بزرگ منشعب می شود که هر یک از آنها به یکی از شش ها وارد می شود.
محل ورود هر یک از این شاخه ها به داخل شش ناف شش نامیده می شود.
در طول نای ۱۵ تا ۲۰ حلقه ی غضروفی نعلی شکلی وجود دارد که بر روی یکدیگر قرار گرفته اند و مجرای نای را همواره باز نگه می دارند.
دو انتهای حلقه های غضروفی به وسیله ی تارهای ماهیچه ای صاف و به هم مرتبط می شوند.
سطح داخلی نای را پوشش مخاطی مرکب از بافت پوشش مطبق می پوشاند. در این ناحیه غدد مخاطی فراوانی وجود دارد که ترشحات آنها موجب تامین رطوبت لازم در هوای تنفسی می شود.
سلول های پوششی مخاطی داخل نای نیز دارای مژه های لرزان می باشد که این مژه ها ترشحات داخلی نای و ذرات خارجی را که به درون مجرای تنفسی رسیده اند به سوی حلق میراند و در نتیجه این مجاری را همواره پاک و تمیز نگه می دارد.
غضروف های نای را بافت پیوندی رشته ای قابل ارتجاعی از دو طرف در برمی گیرد و فواصل بین دو تیغه ی آن را بافت پیوی غیرتراکم پر می کند.
نایژه ها:
نایژه ها که از انتهای تحتانی نای منشعب شده اند، هر یک به داخل یک شش وارد می شوند.
نایژه ها در درون شش ها نیز به شاخه های متعدد تقسیم گردیده و ابتدا به صورت نایژه های کوچک و سپس نایژک ها و سرانجام نایژک های انتهایی به کیسه های هوایی مرتبط می گردند.
ساختمان نایژه ها کاملا شبیه نای است اما پس از ورود به شش ها، ساختار آنها تغییر می یابد، به این ترتیب که غضروف های آن به صورت حلقه های کامل درآمده و هرچه به نایژه های کوچک و نایژک ها نزدیک تر می شود ساختمان آن ساده و ساده تر می شود.
سلول های مژک دار و غدد مخاطی نایژه ها پس از ورود به شش ها از بین می رود و حلقه های غضروفی در نایژه های کوچک و نایژک ها به صورت صفحات کوچک و مجزا در می آید.
شش ها (ریه)
شش ها اندام هاص اصلی تنفسی می باشند که به صورت دو توده ی اسفنجی قابل ارتجاع در قفسه سینه جای دارند.
رنگ شش ها در بزرگسالان خاکستری و در کودکان تقریبا قرمز رنگ می باشد.
شش ها از عقب به ستون فقط از جلو و دو طرف به دنده ها و ماهیچه های بین آنها و از پایین به دیافراگم شکمی محدود و بر روی و شیار دیافراگم قرار دارد.
وزن شش ها در مردان ۱۲۰۰ و در زنان ۹۰۰ گرم می باشد.
شش راست بزرگتر از شش سمت چپ بوده و در سطح خارجی آن را به سه قسمت تقسیم می کند.
به هر یک از این قسمت ها یک لپ گفته می شود.
شش چپ دارای یک شیار بوده و به ۲ لپ تقسیم می شود.
شش در سمت چپ از طرف داخل داخل، ناحیه مقعری دارد که قلب داخل آن جای می گیرد.
هریک از لپ های شش به بخش های کوچکتری به نام لپک تقسیم بندی گردیده است.
هر لپک که در حدود یک سانتی متر مکعب حج دارد، در حقیقت کوچک ترین واحد ساختمانی شش محسوب می شود هر لپک شش در اشکال پنج یا شش ضلعی به شکل هرمی است که راس آن در داخل به نایژه هازی کوچکی مربوط می شود.
به هر لپک یک نایژک وارد کننده و اخرین انشعابات هر نایژک به کیسه هوایی ختم میشود.
هر کیسه ی نهایی نیز مرکب از حفره های متعددی به نام خانه های ششی یا حبابچه می باشد.















